<< terug naar het overzicht

Tijd voor een update! De transitie staat namelijk niet stil: het is al 11,5 maand geleden dat ik ben begonnen met de testosteron. Er is veel veranderd sindsdien!

Fysieke veranderingen

Ah, het meest interessante. Althans, het meest bevraagde onderwerp als je in transitie zit. Dus dat eerst maar…

Het meest opvallende is de verandering van mijn stem. Sinds een maand of 3 is deze flink aan het veranderen. Ik denk niet dat het al klaar is met de ontwikkeling, want af en toe kan ik bijna die adamsappel voelen indalen (geen prettig gevoel trouwens). Deze week ben ik voor het eerst naar logopedie geweest, omdat mijn stem wel erg gelimiteerd is op het moment: slechts 1 octaaf bereik zonder pijn. En ik heb dus pijn, vooral na veel praten, nog een reden om maar preventief een logopedist op te zoeken. Geen logopedist die bekend is met transgender-issues hier in het Noorden (surprise), dus ik heb gewoon maar een dicht-bij logopedist aangeschreven. En nu? Nu zit ik na elke keer slikken te zuchten met open mond, en probeer ik te herinneren om in te ademen via de neus tijdens het praten (serieus, dat is echt heel lastig). Oh, en ik gorgel met zout in de avond, wat overigens sowieso helpt tegen de pijn.

Andere veranderingen? Ik heb het idee dat mijn spiermassa wel wat meer wordt, en dat een zak paardenvoer een stuk lichter lijkt dan een paar maand geleden. Okay, ik sport ook, althans, ik probeer regelmatig met mijn suspension trainers in de woonkamer het bovenlichaam te trainen, wanneer er niemand anders in de woonkamer is, wat uiteindelijk toch niet heel vaak is… Alleen mijn discipline om buikspieren trainen is wat ver te zoeken, ten dele ook te danken aan de harde vloer…

Oh en ik krijg steeds meer baard, steeds meer haargroei, en door de testosteron dat ik op m’n bovenarm smeer heb ik nu ook wollige bovenarmen…

Niet-fysieke veranderingen

Veranderen er dingen die niet fysiek zijn door de testosteron? Niet echt. Niet door de testosteron zelf. Ik ben ik, mijn interesses zijn nog steeds hetzelfde, ik heb geen enkele fysieke urgentie om ineens allemaal ‘mannelijke’ dingen te gaan doen… Mocht je je dat afvragen…

Wat dan wel? Wel, ik voel me steeds meer mezelf, thuis in mijn lichaam. Ik krijg steeds meer vertrouwen in het nonchalant laten vallen dat ik in transitie zit. Het wordt steeds minder belangrijk wat mensen vinden. Wel, alleen op de dagen dat ik sowieso goed in mijn vel zit. Want er zit 1 ding erg in de weg, wel, 2 dingen:

Plastische chirurgie

10 Mei had ik dan eindelijk de intake voor de plastische chirurgie. Voor hen die mijn blogs hiervoor hebben gelezen is dit even wat herhaling, dus ik zal het kort houden: het kostte me nogal wat tijd en doorzettingsvermogen om die intake voor elkaar te krijgen. On the bright side: de verpleegster vertelde me dat ze nu door mijn zaak allemaal diagrammen had gemaakt om het in de toekomst beter te laten verlopen. Niet dat ik daar iets aan had, maar de volgende persoon hopelijk wel, en dat is ook wat waard.

Dus, het UMCG… Ik had een hele goeie vriendin mee als support, om de ene afspraak die 3 afspraken bleken te zijn goed door te komen. Of meer, om niet alleen te zijn. Eerst de verpleging, toen de dokter, en toen een fotoshoot. Zonder hoofd, van alleen mijn borsten. Of ze ook in de powerpoint mochten. Ja hoor, mijn borsten mogen best in de power point…..

De conclusie van het geheel is dat ik nu eindelijk op de wachtlijst sta waar het voor mij allemaal om is begonnen: voor de mastectomie (verwijdering van de borsten, creëren ‘mannelijke’ borstkas). Maar het grote nieuws wat ik er vandaan mee heb genomen is de tijd dat dat nog gaat duren: de geschatte wachttijd is een half jaar… Damn, een half jaar. Toen ik dit geheel begon had ik mijn hoop gezet op voor de zomer van 2019, maar helaas, het gaat dus eind zomer/ herfst worden. Wat betekent dat dit een super awkward zomer gaat worden. Het is niet dat ik mijn borsten kan verbergen, met een cupmaatje E, en ik krijg wel een steeds lagere stem. Wat hele vreemde situaties met zich mee brengt. Want om eerlijk te zijn, heb ik ook absoluut geen zin in binders (afbinden van de borsten) aangezien dat nauwelijks helpt en vreselijk zit, of in wijde truien de hele zomer (veel te warm), of gewoon de hele zomer niet buiten komen (uh, nee, gewoon, nee). Ik wil gewoon een shirt of een hemdje kunnen dragen. Maar de consequentie is wel dat andere mensen zich onwijs gaan afvragen wat er in hemelsnaam met mij aan de hand is. En op goede dagen, moeten ze lekker blijven staren. Op slechte dagen, die we allemaal hebben dus ik ga niet doen alsof ik niet zo af en toe gewoon ontzettend onzeker ben, tja op die dagen is het natuurlijk niet fijn als er allemaal mensen naar je staren… Of om überhaupt zo zelfbewust te zijn, want in mijn geval ben ik dat op die dagen.

Overigens heb ik geen hekel aan mijn borsten, ik vind het zelfs best zonde dat ze weg gaan. Zou ze graag aan iemand anders geven, die er wel blij mee zou zijn, want er is niks mis met ze. Maar ze behoren niet bij mij, helaas. Op meerdere manieren, waar ik nu niet al te diep op in zal gaan.

Voornaamwoorden

Dit is een dingetje. Het is lastig, voor mij, voor anderen. Ik wil graag met hen/hun worden aangesproken, maar ik wil geen probleem vormen. En omdat het onbekend is, vormt het een probleem. Dus daar is best wel een dingetje. En op momenten denk ik – damn wat doe ik moeilijk. Maar nu had ik laatst mijn eerste moment dat iemand die ik nog niet uitgebreid heb gesproken mij ‘hen’ noemde. Althans, het leek er sterk op, en het maakt nu even niet uit of het nou hen of hij was. Zonder verdere vragen, uitleg, etcetera, gewoon, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik zeg dat het niet uitmaakt wat er daadwerkelijk werd gezegd, omdat het mij heeft geïnspireerd om mensen de kans te geven het te begrijpen – het gebruik van hen/hun. Zie hier de blog, en oefenen, kun je hier doen!

En dan, wie weet, wordt het op een dag gewoon. Taal veranderd over tijd, cultuur veranderd over tijd, dus het is tijd om dit ook veranderd…

Wat nu verder?

Wel, wat dacht je van… wachten? En geduldig zijn? En terwijl ik dat doe, gewoon doorgaan met leven? Dat is in ieder geval het plan, want stilstand, daar heeft niemand iets aan. En ik ben er heel slecht in, ook nog eens. Daarom komen hier online zo nu en dan nieuwe blogs bij, ben ik bezig met een online educatie software hier op de site zodat ik online cursussen kan geven met betrekking tot gender, heb ik komende week een Insta-Take-Over bij de Gender Alliantie, een blog geschreven voor hen, … dus ja, er is genoeg te doen! Genoeg om mezelf bezig te houden, genoeg om op te bouwen, genoeg dromen om na te streven. Genoeg dingen om mezelf af te leiden, van wachttijden, stemproblemen en verwarring over voornaamwoorden en toiletten…

Jouw verhaal delen? Vragen? Workshop?

Ik ben te boeken voor workshops en lezingen, voor bijvoorbeeld professionals in de zorg, in het onderwijs, en vele andere pedagogische beroepen. Gender is vaak een onderwerp waarbij professionals de schouders ophalen in onwetendheid en doorverwijzen, of zelfs jarenlang iets over het hoofd zien en er pas later achter komen dat het misschien iets met identiteit te maken had.

Het vrijblijvende kennismakingsgesprek voor individuele coaching is gratis, en duurt 30 minuten. Dit kan live of via videobellen, dus afstand is een geen probleem. Voor ouders, transgenders, familie van, en alle andere mensen die vragen of verhalen rondom gender/ identiteit hebben.

Wat ik kan betekenen is een luisterend oor dat begrijpt, iemand die de de juiste vragen kan stellen om verder te komen, en uiteraard heb ik ervaringsdeskundigheid om te delen, én de theoretisch-filosofische achtergrond om uit te leggen en te helpen om-denken. Uiteindelijk ben ik namelijk niet voor niks: doctorandus Eelste….


0 reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.